De laatste post dit jaar

Een tropisch Nieuwjaar toegewenst met vele Mooie Momenten.

Goede voornemens

Ik werd er vandaag nog op gewezen, door een goede en opgeluchte vriendin, dat goede voornemens echt niet meer van deze tijd zijn. Dat vind ik een goede ontwikkeling. Januari is een rottige maand om iets te veranderen aan jezelf. Daarbij heb ik het hier over een gedragsverandering en daar gaat heel wat tijd inzitten. Helemaal als ik meerdere aspecten van mij zelf zou willen aanpakken.

Daarbij, als je iets wilt veranderen aan jezelf dan betekend dat je een gewoonte hebt ontdekt bij jezelf waar je het niet mee eens bent. Belangrijk is om eerst eens af te vragen of dat correct is. Moet ik wel aardiger zijn tegen mijn collega’s? Is het wel belangrijk om nog 3 kg af te vallen? Zal het eigenlijk wel lukken om meer tijd door te brengen met mijn liefje? Kortom, is het realistisch en ben ik niet te negatief bezig.

Is het wellicht verstandiger om vaker ‘nee’ te zeggen? Moet ik perse in die oude spijkerbroek of is het gewoon tijd voor een nieuwe? Heeft mijn liefje wel meer tijd voor mij nu hij een nieuwe studie is begonnen. Er is een kans dat ik, als gevolg van de ‘goede’ voornemens, een meelopende, chagrijnige doordrammer zal worden. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Het lijkt mij beter als ik helemaal niets verander. Laat dat mijn goede voornemen zijn voor 2011.

Mijn ambities

Over mijn ambities heb ik al iets gezegd deze maand. Daar kwam vooral uit dat het toekomstbeeld wat ik voor ogen had niet haalbaar is. Het gevolg daarvan is dat er nieuwe doelen bepaald gaan worden. Daar ben ik nog mee bezig. Mocht er uit deze zoektocht wat concreets naar voren komen dan laat ik dat jullie weten.

Of weten jullie nog wat leuks?

Er mist iets

Ook zo’n vraag.

Mis je nog iets?

Ik merk dat ik achterdochtig wordt. ‘ Hoezo?’ vraag ik,’ wat zou ik moeten missen dan?’. ‘Nou, gewoon, iets, een doel in je leven, een missie’. ‘Oh, je bedoelt een Drive?’. ‘Ja, dat bedoel ik’.

‘Nee’, zeg ik,’ daar mis ik helemaal niets van’.

Mijn favoriete plek

Vandaag mijn bed. Ja, tis zo'n dag.

Op andere dagen overal waar ik samen met mijn lief ben.

Mijn angsten

Sinds mijn grootste angst werkelijkheid is geworden heb ik daar niet zo veel meer over te melden. Laat ik het daarom over wat anders hebben. Weet je wat? Ik schrijf, speciaal voor jullie, een gedichtje over.

Filosofie

Ik ken het klappen van de zweep,
ik ken de regels van het spel,
ik ken de zin van het bestaan,
maar als ik drink dan gaat het wel.

(van Jan Boerstoel)

De motivatie voor het plaatsen van dit gedicht heb ik gevonden in het feit dat ik een bonkado heb gekregen van mijn werkgever als dank voor de getoonde inzet van afgelopen jaar. Oja, en een gezond 2011 toegewenst. Right...
Die bonkadobon gaat ingeleverd worden bij mijn vrienden...hips... van Gall&Gall.

Een eerste...

... kerstdag. Hopelijk hebben jullie allemaal een geweldige kerst met veel gezelligheid en liefde. En kerstkaarten.

Wij hebben veel kaarten gekregen met een Kerstman erop.


en leuke kaarten van belangrijke mensen en kaarten met belangrijke mensen erop.


En andere kaarten met verschillende onderwerpen.


Waaruit blijkt dat Rommel mijn idee van gisteren begrepen heeft en medewerking verleent aan de uitvoering van mijn voornemen. Want wie zien we daar aan de linkerkant van de derde foto? Juist, lief Rommeltje.

Iets waar ik om moet wenen

Kom op zeg, ik heb wel weer genoeg gejankt dit jaar. Het is bijna kerst en volgend weekend begint 2011 alweer. Vooruit kijken is het motto vandaag.
Vooral naar morgen want dan kerstbrunch bij paps & mams. Lekkor!

Geen idee of ik morgen tijd heb (lees: zin) om te bloggen. Daarom nu alvast een kerstfoto.


Spinner onder de kerstboom. Goed voornemen voor komende tijd is ook eens foto's maken van Rommel. Die komt er maar bekaaid vanaf met zo'n sletterige aandachtvragende KUKA in huis.

Nog iets waar ik blij van word

Vroeger, toen ik net uit huis was, kookte ik zoals mijn moeder. Dat betekend vaker aardappelen in de week, zeg 5 keer per week. In die tijd was er ook een serie op tv die zo rond bereiden van eten tijd werd uitgezonden. Hercules, een bijzonder afleidende serie waardoor de aardappelen met enige regelmaat aanbrandde. Ik heb dat later opgelost door vaker rijst en pasta te eten. Die dan soms wat doorgekookt was maar dat had ik er voor over.
Wel jarenlang gedacht dat ik toch niet zo'n keukenprinses was dan ik gehoopt had. Dat blijkt echter alles mee te vallen. Zo kan ik u vertellen dat ik nooit aangevallen ben door mijn eigen eten.



Het feit dat Steve lacht als mijn tante To zie ik als een extraatje.

Met dank aan Alexander die het op zijn site heeft gepost waardoor ik het kon vinden.

Iets waar ik blij van word

Iets waar ik overstuur van raak

Ruim 10 jaar geleden had ik een goede baan. Leuk werk maar kon niet vooruit, het was zo’n baan die je doet en na 20 jaar doe je nog steeds hetzelfde leuke werk. Perfect als dat je ding is maar ik was jong en wilde meer. Spaarcentjes geteld en heb bleek te doen te zijn. Vriend lief aangekeken en het leek hem wel wat om een studentje als vriendinnetje te hebben dus hoppetee, weer naar school. Nouja, college dan. Na 4 jaar buffelen diploma behaald en dan zou het beginnen. Branwen’s carrière. Maar waarom was ik nou steeds zo moe. Niet constant hoor, want dan ga je met je klachten naar de huisarts, maar van die periodes van 2 a 3 weken. En dan was het weer over en ging ik als een trein. Een TGV om precies te zijn. Om na een half jaar weer een periode als dieseltje te tuffen. Die periodes kwamen steeds vaker en duurden steeds langer. Enfin, die carrière schoot niet op. Ik kwam niet gemotiveerd over, zeker niet de laatste 3 jaar. Maar ik was wel gemotiveerd alleen ook zo allejezus moe.

En nu ben ik ziek. Dat was ik natuurlijk al langer. Nu is het officieel. En alle lieve beterschapswensen (heel lief, schatjes die jullie zijn) ten spijt, ik word niet beter. Het kan een tijdje zo blijven zoals het nu is. Misschien gebeurt er iets waardoor ik weer wat meer energie krijg. Het kan ook zijn dat het erger wordt, ineens of langzaam.

Mijn favoriete eten

Zoals jullie rechtsboven kunnen lezen ben ik vegetariër. En wel van de lacto-ovo-variant. Mijn favo eten is daarom vlees-, en visloos. Verder ben ik niet zo gek op gelatine en geplette luis (E120).

Gelukkig ben ik gek op groenten, peulvruchten, linzen andere gezonde producten. Daarbij ben ik bijzonder goed in staat om deze ingrediënten om te toveren tot een heerlijke, minder gezonde maaltijd. De makkelijkste manier is het toevoegen van kaas, grote hoeveelheden kaas. Zo maak ik van witlof, in essentie een goed stuk groente, in kaassaus verdronken witlof schotel. Heerlijk!

Tevens maak ik een heerlijk gemene bonenschotel. Daar gaan bonen, ui, knoflook, tomatensaus en paprikapoeder in. Tot dan gaat het goed. Maar er gaat ook sambal in (irritirent voor de maagwand en de volgende dag voelbaar bij het uiteinde van het maagdarmkanaal) en mexicaanse pepertjes (dito) tortillachips (zout!) en, ja daar issie weer, kaas (zout en vet). Lekker!

Ander lekker gerecht is curry. Zo maakt ik wel eens groentencurry, kikkererwtencurry en een linzenschotel uit de Punjab regio van India. Heftig gekruid en met glee. Dat klinkt gezond maar tis in wezen boter. En boter, dames en heren, zit tjokkievol met verzadigde vetten. Over de relatie van verzadigde vetten en uw bloedcholesterolgehalte kan ik u meer vertellen maar dan moet u betalen.

En dat zijn de hartige gerechten en heb ik u nog niet verteld over de zoete…oh jawel. U heeft al kennisgemaakt met de Peanutbutter fudge. En dat is letterlijk en figuurlijk peanuts. De rest is veel erger. Zo maakte ik eens….hmmm, zal ik hier een ander blog over beginnen? Branwen’s kitchen, zoiets?

Deze maand...

...is december.

Waar heb ik spijt van?

Over het algemeen heb ik geen spijt. Geen grote spijt bedoel ik. Over de grote dingen van het leven ben ik, over het algemeen, bijzonder tevreden. Eigenlijk kan ik jullie, zonder pardon, verwijzen naar Elsjes blog over dit onderwerp daar ik mij daar enorm goed in kan vinden.

Waar ik wel een heel klein beetje spijt van heb is de Peanut butter fudge die ik heb gemaakt. Vreselijk veel te lekker! En ook heel erg niet goed voor de lijn, het hart, de bloedvaten, de maagwand en de dunne darm. Ik heb een klein beetje minder spijt als ik bedenk hoe lekker het is en hoe blij ik daar van wordt.

Mijn favoriete verjaardag

Respect voor mijn moeder. Tegenwoordig als gevolg van het totaalplaatje maar vroeger ook al. Mijn moeder organiseerde te gekke feestjes met spelletjes, snoep, keek en gekkigheidjes. Echt helemaal mijn stijl. Ik kan mij herinneren een plak cake met slagroom en schaaltjes smarties, hagelslag, tumtums en andere snoepjes om de cake zelf te versieren. En dan proberen op te eten. Grote smeerboel (vandaar het plastic kersttafelkleed in september) en heel erg gezellig. Spekhappen hebben we ook gedaan en een warm/koud spelletje waarbij de beloning een snoepje of klein kadootje was. Snoephappen was mijn favoriet toe. Hierbij was er een verpakt snoepje in een teiltje water. En die moet je dan met je mond eruit happen. Handdoek lag al klaar.


Verder deden we ook kringdansjes en versjes, ook buiten als dat kon. We hebben vast niet alles in 1 feestje gedaan maar achteraf lijkt het wel zo.
1 groot feest. Dat is mijn favoriete verjaardag.

Mijn favoriete herinnering

Herinneringen zijn niet altijd betrouwbaar. Meestal is een herinnering eenzijdig, namelijk van jou, en verzinnen we er een hele zooi troep omheen. Leuke daarvan is dat het dan echt jouw herinnering is en van jou alleen. Voorbeeld is bij voorbeeld je herinnering aan een vakantie. Die kan achteraf veel leuker geweest zijn dan toen je daadwerkelijk op die locatie was. Dat heb ik best vaak.

Ik heb geen favoriete herinnering. Wel een stapel beste herinneringen, meestal hebben deze iets te maken met een vakantie maar dat hoeft niet perse. Zo zal het volgende stukje gaan over 'mijn favoriete verjaardag'. Dat blijkt nu een mengelmoes te zijn van verschillende kinderfeestjes.

Grappig hoe de hersenen werken.

Mijn eerste kus

Kan nooit veel geweest zijn. Kan mij het namelijk niet herinneren. En dan bedoel ik eerste tongzoen he. Eerste kusje op de mond weet ik al helemaal niet meer.

Wel leuk was mijn eerste date met een jongen. Thierry heette hij en wij hadden verkering en zaten samen in de 6e klas van de Lagere school. En Thierry vond dat als je verkering had je dan samen dingen moest gaan doen. Daarom had hij bedacht dat het dan een goed idee was om dingen te doen met elkaar die de ander leuk vond. Hij had er goed over nagedacht want hij vond dat je elkaar dan beter leert kennen. Enfin, ik was nog nooit eerder uitgenodigd om mee te gaan naar het park om vogels te kijken. Mijn moeder keek een beetje raar toen ik vertelde wat we gingen doen maar toen Thierry zijn 2 verrekijkers liet zien mochten we naar het park. Alwaar we daadwerkelijk vogels hebben bekeken. Thierry legde uit welke vogel we zagen en welke we alleen hoorde en deed zelfs vogelgeluidjes na. Erg lief en op dat moment volslagen normaal.

Het is pas jaren later dat ik het apart begon te vinden. Ik besefte mij ook dat ik nooit meer uitgenodigd zal worden door een jongen of man om in het park vogels te kijken en dat we dan ook daadwerkelijk vogels gaan kijken.

Mijn dromen

Nou, dat lijkt mij nou helemaal geen leuk onderwerp om over te lezen. Mijn dromen, als ik ze al onthoud, zijn saai. Daarom ga ik jullie vertellen over Spinner's droom en hoe deze uitkomt.

Spinner wil al jaren een plekje voor zichzelf. Een huisje, zeg maar. Ze had er al eens 1 van riet maar daar is ze uitgegroeid. Sindsdien is het haar grootste droom een nieuw passend huisje te vinden. Gisteren is haar droom uitgekomen.

Het begon hiermee...


Dat was niet zo boeiend. Spinner in geen veld of wegen te bekennen. Kon er geen soep van bakken*. Na wat geknutsel, geschroef en, niet te vergeten, gebruik van legio schuttingtaal is dit het resultaat.


Zeer gewaardeerd door Spinner die plotseling en ineens ook ter plekke was.

*) Heeft u er ook zo'n hekel aan als mensen ineens flauwe insider grapjes maken waardoor blijkt dat uzelf duidelijk geen insider bent?

Hobby

Weetjewat ik leuk vind? Timmeren. Liefst zou ik de hele dag timmeren, verven, schuren, zagen en en stuken. Ik weet niet wat stuken is maar het klinkt geweldig. Helaas, helaas ik kon aardig meekomen op school en dan mag je niet met je handen werken. Nee, dan word je opgeleid tot een kantoorbaan. Daar zit wat variatie in, zo heb je mensen die altijd werken op een kantoor en mensen die er wel eens uit mogen voor overleg van welk soort dan ook. Blijft, in essentie, allemaal kantoorbanen. Bezig zijn voor je centen in de werkplaats blijkt wat anders.
Ter compensatie van mijn gemis klus ik thuis. En noem dat dan projecten. Momenteel ben ik bezig met een bak voor in de tuin. Daar gaan dan plantjes in maar vooral aarde. Eerst heb ik plankjes gezaagd. Acht plankjes om psies te zijn. Deze heb ik daarna geschuurd en geverfd. Op het moment ben ik ze in elkaar aan het timmeren. Daarna krijgt het hele gebeuren nog een verflaag. Hierna, als ik zo ver kom in dit project, breng ik een onderlaag aan van worteldoek om de planten in de bak te scheiden van de rest van de tuin. Erna timmer ik ook nog een laagje isolatie tegen de binnenkant aan. En dan ben ik klaar en, dat weet ik nu al, heel tevreden.
Die plantenbak ziet er niet uit natuurlijk. Ik ken een timmerman, een echte!, en die loopt weg als hij het ziet omdat het anders lijkt of hij mij uitlacht. Zo beroerd is het. Maar de bak moet er ook niet ineens professioneel uitzien. Want dat steekt zo af tegen mijn andere projectjes.

Deze week...

... ga ik psies doen wat ik vorige week ook deed.
Helemaal niets dus.

Ben van plan dit later toe te lichten. Momentje alstublieft. :)

Toelichting: Ik ben ziek en daarom thuis. Mijn ziekte is van dusdanige aard dat ik grievus snel moe ben. En met moe bedoel ik zo moe dat ik moet gaan slapen. Liever zou ik een week vol plempen met van alles zoals werk, klussen, huishouden en zelfs boodschappen doen. Maar dat kan niet. Ik kan 1 iets per dag regelen en misschien nog iets maar dan houd het op. Voor komende week denk ik aan zoiets:
Maandag; das vandaag, thee drinken bij moeders, daar te voet heen (en weer terug)
Dinsdag: bijkomen van bijwerkingen medicatie, die ik maandagavond spuit
Woensdag: huis schoonmaken of proberen niet in de weg te lopen voor degene die het echte schoonmaakwerk doet
Donderdag: klusjes en wat uitgebreider koken
Vrijdag: in de ochtend sportschool, rest van de dag bijkomen van het sporten, in de avond rustig aan, misschien een badje om daarna QI te kijken op BBC1
Zaterdag: verheugen op de avond, dan kaasfondueen met goede vrienden
Zondag: relaxen met lief, mischien borrelen met ouders, zoiets.
Tussendoor surfen op internet, stukjes schrijven voor weblog etc.

Dat word matten!

Of zijn we hier niet zo gek als in Nicaragua?

Weekend

Ik heb een broer en ik heb ook een tas met spulletjes erin. Tevens is het weekend en was ik gisteravond op een feest. Een goed feest. Alwaar ik tot vrij laat gebleven ben. Voor vandaag staat uitkateren op het menu. Verwacht geen verdere postjes dit weekend. Maandag weer.

Fijn weekend nog piepels!

Mijn outfit van vandaag

Heden besloten deze suggestie iets meer letterlijk te nemen dan dat ik tot nu toe gedaan heb. Vandaag heb ik aan mijn nieuwe Garfield sweater, gisteren gekocht, een strak model jeans en korte wandelsokken. Niet dat ik vandaag ook maar enigszins van plan was te gaan wandelen, nee hoor. Ze zitten gewoon lekker. Het geheel afgerond met blauwe pantoffels met koetjes erop. Op rechtertoffel decoratieve, ik denk, koffiespetters. Feuteu!!!


Inhouse wear heet dat tegenwoordig. U mag van mij ook zeggen lekker warm thuis kloffie. Ik ben er erg tevreden mee, denk eraan dit ook aan te doen tijdens de feestdagen.

Mijn geloof = Rock'n'Roll Baby!!!

Een moment

Niemand vind het leuk om in de wacht gezet te worden. Ook u niet. Ik meestal ook niet. Toch had ik eenmaal mazzel. Ik belde, op mijn werk, een zorgverzekeraar met een dringende vraag. Dat wil zeggen, mijn toenmalige baas wilde die dag antwoord. Of ik dat even kon regelen want de wachttijd was altijd vrij lang en hij had geen tijd. Goed joh, daar hing ik aan de telefoon.

Heeft u een momentje? Ja, hoor. Muziekje erbij.

Enfin, in de baas zijn tijd driekwart van LA Woman van The Doors beluisterd. Er zijn beroerdere manieren om je geld te verdienen.

En dan nog iets (ff lekker linkdumpen):
Hoe lang duurt een moment?

Mijn beste vriend of hoe vang ik een spin?

Dag 7 en begin ernstige afkeer te creëren aangaande de 30 dagen challenge onderwerpen. Vandaag 'mijn beste vriend'. Sentimentele onzin en dat is het! Liever deel ik iets bruikbaars met jullie en vertel hoe ik vannacht een spin heb gevangen.

Het was een uur of 2 in de ochtend en ik moest uit bed voor een sanitaire onderbreking van mijn nachtrust. Veel rust zat daar niet bij want dit was al de tweede keer dat mijn nachtmerrie bruut werd onderbroken door lichamelijke ongemakken van deze soort. In de keuken vond ik een spin hangend aan het plafond. Eerst wilde ik de spin naar buiten bonjouren maar ik heb nog steeds horluiken voor de ramen waardoor dit bemoeilijkt wordt. Vooral midden in de nacht. Ik blies zachtjes tegen de spin die daarop reageerde door een centimetertje of 2 te zakken aan zijn draadje. Nu wil het dat de spin in de buurt van de vuilnisbak hing. Ik heb de vuilnisbak onder spin gezet, de deksel opengegaan en nog een beetje lucht zijn kant op geblazen. En ja hoor, daar zakte de spin de vuilnisbak in. Snel deksel, tis zo'n touch bin dus sluit lekker af, dicht en hop. Lekker warm plekje voor de spin en zo komtie nog eens ergens.

Gaat lekker met die challenge, morgen ga ik het eens lekker niet over 'een moment' hebben.

Mijn dag

Allereerst mijn niet gemeende excuses voor het postje van gisteren, oftewel hedenochtend vroeg. Drank maakt meer kapot dan je lief is zullen we maar zeggen. :)

Vandaag is het maandag. Maandag begint altijd best goed want laat. Ik sta zo rond 11 uur op. Niet dat ik van uitslapen hou maar het is nou eenmaal niet anders. Daarna doe ik mijn ding. Vandaag was dat rijst koken en tofu in stukjes snijden voor de nasi van vanavond. Verder... nouja, laten we het erop houden dat het koken van de rijst meteen ook het hoogtepunt van de dag was dan heeft u een beetje een idee.

Daarom laten we de rest maar voor wat het is.

De 30 dagen challenge 2

Ik had dus gezegd, geschreven, mee te doen aan de 30 dagen challenge die ik had gevonden bij Elsje. Waarbij voor elk cijfertje een titel ofwel suggestie wordt gegeven. Nu lijken sommige suggesties, want zo zie ik het, wel erg uitlokken tot zeer persoonlijk stukjes. En BranwensRealm is geen livelog of lijfblog of hoe die shit ook mag heten. Dit is een klooiblog, alwaar 1 persoon, namelijk ik, een beetje loopt te klooien. Zo post ik hier bedenksels, die te lang zijn voor Twitter, rare verhaaltjes en, recentelijk, mijn resultaten voor de door mij gevolgde schrijfcursus. Die heet 'schrijf je eigen boek'. Dat lijkt mij iets te hoog gegrepen voor de ik-figuur maar ach, je mot wat. Er is hier niet zoveel te doen ziet u. Het was dat of de plaatselijke rugbyclub. Alwaar ik wel eens interesse voor heb getoond. Dat was snel over als je ziet wat voor enorme tutmeisjes daar op zitten. Haar netjes, nageltjes gelakt u kent dat wel. Getverdegetver. Maar ik dwaal af. Wat was de suggestie voor vandaag, uh gisteren (tis al na 12 uur zeg). Oh, mijn definitie van liefde. Die heb ik niet. Ik weet wel wat het is en ervaar het vrij vaak. Maar heb er geen definitie van. Want heb er niet zo veel mee.
Het andere woord met een 'L'. Daar wel meer mee. Maar dat is een heel ander verhaal.

Morgen is de suggestie 'Mijn dag'. Kijk daar kan ik wat mee. Het zou zelfs wel eens een livelog verhaal kunnen worden waarmee jullie de kans krijgen om de persoon achter BranwensRealm beter te leren kennen. Of niet...

Where's Wiki?

Ga na of jij Julian Assange kan vinden.

Wat eet ik vandaag?

Dat laat ik aan jullie over.

Mijn ouders

De ouders van mijn ouders zijn mijn opa’s en oma’s. Als jij denkt dat je als kind zijnde last had van je ouders had die die geezers eens moeten meemaken. De ene Opa had het contact met de echte wereld al 10 jaar voordat ik werd geboren verloren. Daarbij had hij geen gevoel voor humor en dan bedoel ik totaal helemaal nada nix. Geen greintje grappigheid in zijn wezen. Zijn vrouw heeft hypochondrie uitgevonden EN geperfectioneerd. Ook at ze niet netjes want kruimelde veel en wat op haar blouse viel at ze evengoed op. De andere Opa claimde een socialist te zijn, dweepte daarom met de Vara gids EN vond dat mensen met een donkere huidskleur terug moesten naar hun eigen land. Snapte totaal niet dat ik dat heel erg raar vond en verweet dat aan mijn prille leeftijd. Hij was veel ouder en daarom wijzer. Ik vond dat hij al die tijd niet erg had opgelet. De bijbehorende Oma hield hierover, wijselijk, haar mond en had het erg druk met het tiranniseren van de familie en het in de gaten houden van de buren. Serieus, vergeleken met deze mensen zijn mijn ouders heiligen en verdienen niet een maar wel twee medailles.

Mijn eerste liefde

Ik verwachte hier een berichtje te plaatsen over mijn eerste echte vriendje. Over kriebels, vergeetachtigheid en vlinders op plekken waar je ze niet zou verwachten. Over dat ik bijzonder hoteldebotel was op deze jongen. En dat het wel tijd was ook, ik was tenslotte al 19. En over gedoe met ouders, dat hij, na acht maanden verkering, wel bij mij mocht slapen en dat dit niet mocht van zijn ouders. En dat ik daar zeer verbolgen over was. Maar zo'n verhaal zou niet eerlijk zijn.

Want mijn allereerste liefde is natuurlijk Wampie. Lekkere jongen die niet wegliep, lekker zacht ook en vond het heerlijk om geaaid te worden. Ook tegen de haarrichting in, maakte hem niets uit. En als ik hem zat was zette mijn moeder hem terug in zijn hok.
Ideaal...

De echte Branwen

De echte Branwen bestaat niet. Oh, er is vast wel ergens een echte Branwen, daar gaat het niet om, maar de Branwen van het bijhorende realm bestaat niet echt, zoals in real life zeg maar. Ze is er alleen echt op internet.

De 30 dagen challenge

Btje doet mee want raakte lichtelijk geënthousiasmeerd door Elsje.